“กรรม”
คือ การกระทำว่าดี เลว ผิด หรือถูกต้อง โดยเฉพาะเป็นการกระทำทางกาย วาจา ใจ การที่เรายึดติดกับการกระทำใดๆ อารมณ์ใดๆ ก็ตาม ถ้ายึดติดบ่อยๆ จนเป็นนิสัยและไม่ได้รับการแก้ไข ก็จะกลายเป็นสันดานวาสนาตามติดตามเราไปทุกภพทุกชาติได้ ฉะนั้นเราควรแก้ไขให้ทันก่อนที่จะตายจากโลกนี้ไป ไม่เช่นนั้นความแค้นเคืองถือสา ตระหนี่ถี่เหนียว อิจฉาริษยาจะติดตามเราไปด้วย เกิดชาติใหม่ ไปเจอกันในร่างเดรัจฉาน ก็จะกัดกันทันทีด้วยกรรมที่แค้นเคืองกันมาและยังไม่ได้ให้อภัย พอเกิดมาเป็นคน เจอหน้ากันก็เหม็นขี้หน้ากันทันที ไม่มีสาเหตุ ก็เพราะการอาฆาตแค้นพยาบาทที่ข้ามภพข้ามชาติมา ดังนั้นถ้าใครชอบอิจฉาริษยาไม่ถูกใจใครไว้ เกิดมาใหม่ ศัตรูเพียบ เพราะว่ามีแต่คนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันทั้งนั้น เกิดมาเจอหน้ากันใหม่ ก็ยังจะชังน้ำหน้ากันไปโดยอัตโนมัติ นั่นก็เพราะเหตุว่า มันยึดติดพ่วงมาด้วยกันกับจิต
กรรมเก่าจากอดีตชาติมันผ่านไปแล้ว
จะตามมาให้ต้องรับกรรมก็ไม่เป็นไร ให้ยอมรับด้วยความเต็มใจ แต่อย่ามัวไปหมกมุ่นคิดถึงแต่กรรมเก่า ให้มีสติระลึกอยู่กับกรรมปัจจุบัน นั่นสำคัญที่สุด ถ้าเราจะตกนรกหรือขึ้นสวรรค์ มันก็อยู่ที่ความคิดของเราขณะนี้ว่าเราคิดถูกหรือคิดผิด ถ้าเราคิดถูก ก็ไม่ทุกข์ ใจก็จะขึ้นสวรรค์ มีสุขทันที ถ้าคิดผิด ใจก็มีทุกข์ ตกนรกทันที เราตายแล้วจะไปอยู่ไหนก็ไม่ต้องไปกังวล ถ้าเราทำดีมีสุข ถ้าสวรรค์มีจริงก็ไปสวรรค์ ถ้าคิดชั่วทำไม่ดีในขณะนี้ ตายไปถ้านรกมี ก็ต้องไปนรก อย่าคิดให้ซับซ้อน
พระอาจารย์ภาสกร ภูริวฑฺฒโน (ภาวิไล) ได้ให้ข้อคิดไว้กับคำถามที่ว่า นรก สวรรค์ มีจริงหรือไม่?
ท่านกล่าวว่า “ให้เราคิดง่ายๆ ว่า เวลาที่เรานอนหลับแล้วฝันดี เรามีความสุข มีความเพลิดเพลินเจริญใจในความฝัน ครั้นมีคนมาปลุกให้เราตื่น เราก็จะบ่นว่า มาปลุกทำไมนะ กำลังฝันดีมีความสุข แต่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ฝันดีที่มีความสุขนั้น ก็เป็นเพียงแค่มายา ในทางตรงข้าม เวลาที่เราฝันร้าย ในฝันมีความทุกข์ อึดอัด กดดัน ทุรนทุรายทรมาน แต่ขณะที่เราฝันร้ายอยู่นั้น จิตของเราก็ยังกระซิบตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า ไม่ต้องกลัว ๆ เดี๋ยวก็ตื่นได้ อย่างมากทนไม่ไหวแล้ว ก็แค่ดิ้นๆ แล้วก็พรวดพราดตื่นขึ้นมาเหงื่อแตกท่วมตัว แล้วบ่นครวญว่า รู้อย่างนี้สู้ไม่นอนยังดีกว่า คงจะเหนื่อยน้อยกว่านี้เสียอีก แต่พอตื่นมาแล้ว ฝันร้ายอันแสนทุกข์ทรมานนั้น ก็เป็นเพียงแค่มายาอีกเช่นกัน
(อาหารเช้าที่เราทานไปแล้วเมื่อเช้า รสชาติเป็นอย่างไร เปรี้ยว หวาน มัน เค็ม เผ็ด เฝื่อน ฝาด ขม จืด เอร็ดอร่อยขนาดไหน แล้วเดี๋ยวนี้มันจริงอยู่หรือว่าเป็นมายาไปหมดแล้ว รสต่างๆ ที่มันผ่านลิ้นไปแล้ว ปัจจุบันขณะนี้ มันก็เป็นเพียงมายา แล้วอาหารเย็นนี้ที่ยังไม่มาถึงปากเล่า รสชาติของอาหารเหล่านั้นในขณะนี้มันเป็นความจริงหรือเป็นมายา ก็เป็นมายา แล้วอะไรคือความจริง?
เดี๋ยวนี้ ที่นี่ ความรู้สึกที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบันนี้มิใช่หรือคือความเป็นจริง)
เอาละ จากนี้ไป ขอให้ท่านยึดจับเก้าอี้ที่นั่งของท่านไว้ให้มั่นคง เพราะจากนี้ไปพระภาสกรจะทำการเลี้ยวโค้งหักศอกอย่างแรง ท่านอาจจะกระเด็นตกที่นั่งได้ หนึ่ง สอง สาม…)
แล้วเราทั้งหลาย จะรู้ได้อย่างไรว่า หลังจากที่เรา “ตาย” จากไปแล้ว เราจะฝันหรือไม่ฝัน…
?
คำตอบคือ จะไปรู้ได้ยังไง ก็ไม่ยังเคยตายนี่นา แต่คำตอบที่เป็นไปได้ จะมีอยู่สองอย่าง คือ ตายแล้วไม่ฝัน กับตายแล้วต้องฝัน ถ้าตายแล้วไม่ฝัน ก็คือตายแล้วสูญ ถ้าตายแล้วสูญ ก็ไม่มีนรกไม่มีสวรรค์ ไม่มีการเวียนว่ายตายเกิด ถ้าเช่นนั้นเราจะทำความดีไปเพื่ออะไร ความเชื่อเช่นนี้ในทางพระพุทธศาสนาถือว่าเป็นมิจฉาทิฐิ ความเห็นผิดขั้นรุนแรง เพราะฉะนั้นคำตอบจึงเหลืออยู่เพียงคำตอบเดียว คือ ตายแล้วต้องฝัน ถ้าฝันดีก็ดีไป โมทนาสาธุด้วย แต่ถ้าตายแล้วดันไปฝันร้ายเล่า คราวนี้เราจะมีร่างกายให้ตื่นตามใจชอบไหม ก็ไม่มี แล้วคราวนี้ฝันจะเป็นจริงหรือมายา ฉะนั้น นรกสวรรค์มีจริงหรือไม่มีจริงนั้น อาตมาก็ไม่ได้ยืนยันว่าอยู่ตรงไหน ที่ไหน หน้าตาเป็นอย่างไร แต่เรารู้ตัวดีว่า ฝันดีหรือฝันร้ายนั้นมีอยู่จริงๆ และรู้ว่าความสุขหรือความทุกข์ในขณะที่เราอยู่ในความฝันนั้นมันจริง!
เราสุขหรือทุกข์จริงๆ แล้วถ้าเราตายไปแล้วๆ เราต้องไปอยู่ในความฝันนั้นอย่างยาวนาน…
นานสัก ๙ ล้านปีอย่างใน สัญชีวนรก เล่าจะว่าอย่างไร…?”
โดยความเป็นจริงแล้ว การเกิดไม่จำเป็นต้องรอถึงชาติหน้า การเกิดแท้จริงมันอยู่ที่จิต ถ้าเราคิด
1 เรื่อง = เกิด-ดับ 1 เรื่อง นี่คือ 1 ชาติแล้ว ถ้า
1 วัน เราคิด
1 พันเรื่อง เกิด-ดับ 1 พันเรื่อง = เกิด 1 พันชาติ จิตมันวุ่นวาย คิดฟุ้งซ่านอยู่ด้วยความวุ่นวาย ความยืดมั่นถือมั่นในเรื่องนั้นอารมณ์นั้น จึงเกิดมีตัวเราขึ้น เราจึงต้องฝึกจิตให้สามารถปลงวาง จนว่างจากการปรุงแต่ง เพราะการที่จิตว่าง ก็คือไม่มีภพชาติที่ทำให้เราต้องเกิดขึ้นมา
จิตถอดถอน เลิกหมายมั่นยึดถือในทุกๆ สิ่งทุกๆ เรื่องราว ในอารมณ์ต่างๆ จิตจึงอิสระ ไร้ทุกข์ ไม่มีการต้องเกิดอีก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น