เราย่อมจะหาคนที่เป็นคนดีไม่ได้ ถ้าเรายังถือว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น และเราย่อมจะเป็นคนเก่งจริงไม่ได้ ถ้าเรายังถือว่าตัวเองเก่ง หรือคิดว่าเราทุ่มเทมากกว่าคนอื่น ที่สุดเราก็จะมองเห็นแต่ความผิดของคนอื่น ได้ยินแต่เสียงของตัวเองเท่านั้น ถ้าเรายังยึดมั่นถือมั่นว่า เราเท่านั้นที่ทำอะไรได้ถูกต้องอยู่คนเดียว เราโง่หรือฉลาดกันแน่?
เมื่อเรามีโอกาสปฏิบัติธรรม ก็ไม่ควรคิดว่าคนที่ไม่ได้ปฏิบัติและถือศีลเหมือนเรา เป็นคนโง่เป็นคนเลว เพราะถ้าเรามีความคิดแบ่งแยกเช่นนี้อยู่ในใจ จิตใจเราเองที่จะไม่สงบและเต็มไปด้วยความถือตัว ซึ่งเป็นความโง่เขลาเบาปัญญาเห็นแก่ตัวอย่างที่สุด
คำว่าบาป ไม่มีอยู่ในหมู่สัตว์เดรัจฉาน แต่คนที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์ มีความพร้อมทั้งด้านสมองและความรู้สึกนึกคิด ที่รู้ว่าอะไรคือบาปหรือไม่ แต่ก็ยังดันทุรังทำบาป บาปที่ฝังอยู่ในจิตใจ จากการกระทำ คำพูด และความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง เปรียบได้กับการปลูกต้นไม้ เราเลือกที่จะรดน้ำพรวนดินให้กับการพูดการกระทำในสิ่งที่ไม่ดี จนมันเติบโตกล้าแข็งขึ้นในใจเราเรื่อยๆ จากนิสัย กลายเป็นสันดานที่แก้ไม่ได้ หรือเราจะกลับลำ หันมาเพาะเลี้ยงนิสัยดีๆให้เจริญงอกงามขึ้นในจิตใจ
คนเราถนัดที่จะคิดตามใจตัวเอง อยากได้ตามที่ตนต้องการ เมื่อไม่สมหวัง ก็เกิดความทุกข์ วุ่นวาย เร่าร้อนขึ้น จึงเรียกว่า คิดผิด ในทางตรงกันข้าม ถ้าเราคิดฉลาด คือคิดให้เป็นกลางๆ ให้ยอมรับว่า เราอาจจะสมหวังก็ได้ หรืออาจจะผิดหวังก็ได้ รู้จักเผื่อๆใจไว้บ้าง สำนึกไว้เสมอว่า ยิ่งหวังสูงเท่าไหร่ เวลาตกก็จะยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น เพราะความจริงบนโลกนี้ เราจะไปบังคับทุกสิ่งให้เป็นไปตามที่ใจเราต้องการนั้น เป็นไม่ได้ แม้แต่เรื่องของตัวเราเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น